کر غت....

شعری که نبو وی دل مردم د خوردار

کیفار بنش و بزنش من قد دیوار

شعری که نبو مرحمی سی دردل مردم

وربیه د چی آفتیه سی گل گندم

شعری که نبوهه خردی من دل و جونش

ار اومیه بوهه طی خدا هیچ مخونش

شعری که نبو من تییلش عشق ذلیخا

افتاسه و زونینه نیاره د و سر پا

چی تیشه ی فرهاد و تپ خین سیاوش

واپس نکشه جونشه چی غیرت آرش

شعری که نبرده د و شانومه یه سهمی

تیری د د مکن نیسه د درمون نفهمی

چی شعله وریسم بزنم تش من گینه اش

بی شعرل سرکش مو د ویسم من سینه اش

بارونه د شعرم زر اورش یچلیسم

تنجه ایزنه واژه ش سر گورم ار بپیسم

شعرم سر و تش درده و درد دله مردم

من خرمن خشکش مکنیت تی ره گندم

بی شعرل تودار مو وی خو د وریسیت

حیفه به خدا ویچو د وی دومن بپیسیت

زونی غمه کردی و بغل هی غصه خردن

بی معنیه کم هی د بکن پف رگ گردن

جی مشتله پر کرده بکن فکر حسابی

چل سال نهاتر د چه کردیم و چه وابی

جی دهسل بهست د وری ویرته کن واز

لم بی قلمش ایتره بی شک کنه پرواز

افتیمه و دینه یه عده ی که کر و کورن

سر کردنه من چه که خداشونه بجورن

او خنده ی سر لو گل باوینه خدایه

بی حال خشت حال خدا هم د وجایه

بی معنیه هر دم بزنی من سر و سینه

جر وابییه او دوره و من شهر مدینه

فکری که خدا داته د انگار نباته

سی هم ینه تا زنده یی اوسار وناته

ویراکو همه ی چی د ختی خت د خدایی

دنبال چه ایگردی تو طی خت د ولایی

زیتر د وری تا خته پیدا بکنی تو

ای فکرله پیسهسنه رسوا بکنی تو

زونیته بگر زی د وری کر غتیی غت

کوه قافه بری باز ایبینی که ختی خت

با سپاس کی اسداله زمانی امیراباد (خلمر)